ΣκηνοθεσΙα/ ΣΥλληψη 
Adel Sanoussi

ΣΥνθεση Μουσικής 
ΔημHτρης ΔερμAνης

Σχεδιασμος ΚοστοΥμιων 
ΒIκυ ΣαρρΗ, ΤζEνη ΤζιΑλη, Εμιλυ ΣκυλλΑκου

ΒοηθΟς σκηνοθEτη
Manila

ΣκηνογραφΙα 
Adel Sanoussi

ΚατασκευΗ ΣκηνικΩν 
ΑντΩνης ΧουχουλHς και ΟμAδα Pulse

ΣυμμετΕχουν με αλφαβητικH σειρA
ΓερΑσιμος Αρτελaρης // ΠΕτρος
ΧαρΑ ΒασιλειΑδου // Dante 
ΣΗφης ΚαλημEρης // ΘωμAς
ΙωΑννα Καραγιαννοπουλου // ΜΑγια
ΡΑνια ΚαραχΑλιου // ΡενΕ 
ΚΕΥΗ ΜΑγγελ // ΑλIνα 
ΑθηνΑ ΜακρΗ // Ερση 
ΑγγελικΗ ΜπομποΥ // Ira 
Aρης ΜυρτΙδης // ΣεραφεΙμ 
ΓιΩργος (Steve) ΣταθΑκης // ΙΑκωβος 
ΑρχοντΙα ΤαμπΑκη // ΧρυσΑνθη

e-προγραμμα και site 
Another Circus

Trailer παραστασησ
Adel Sanoussi, ΔημHτρης ΔεληνικΟλας,
ΑπΟστολος ΡΑπτης


Make up
Εμμανουελα ΚοκκωνΑκη
Process//Διαδικασία
Μάθαμε πως τα θραύσματα Voronoi γίνονται σπίτια.
Μάθαμε πως μπορείς να παίξεις με τις αόρατες κλωστές.
Μάθαμε πως τα μαθηματικά εκφράζονται στο θέατρο..
Μάθαμε πως οι ηθοποιοί παράγουν έργο.
Μάθαμε πως η κατάργηση μιας ιδέας γεννάει νέα ενδεχόμενα.
ΔιAγραμμα Voronoi
Το όνομα Voronoi είναι από τον Gregory Voronoy, (28 Απριλίου 1868 – 20 Νοεμβρίου 1908) μαθηματικός που γεννήθηκε στο χωριό Zhuravky, στην Πολτάβα που ήταν Κυβερνείο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Στα μαθηματικά, ένα διάγραμμα Voronoi είναι μία διαμέριση του επιπέδου σε περιφέρειες με βάση την απόσταση από διάφορα σημεία σε ένα συγκεκριμένο υποσύνολο του επιπέδου. Αυτό το σύνολο των σημείων (που ονομάζεται σπόρους ή γεννήτριες) έχει καθοριστεί εκ των προτέρων, για κάθε σπόρο υπάρχει μια αντίστοιχη περιοχή που αποτελείται από όλα τα σημεία πιο κοντά σε αυτό τον σπόρο. Αυτές οι περιοχές ονομάζονται κύτταρα Voronoi.
Voronoi στην Aisha
Η χρήση του σπόρου των διαγραμμάτων έθεσαν το θραύσμα/σπίτι ή αλλιώς το "Voronoi" του εκάστοτε χαρακτήρα.
Έγιναν μετρήσεις με pointcloud για να προκύψει το ανάγλυφο του σώματος.
Τα Σπιτια μας
ο Τοπος μας
Οι θEσεις μας
Ο κάθε ηθοποιός έγινε δημιουργός.
Ο κάθε δημιουργός δημιούργησε έναν ηθοποιό.
Ο κάθε ηθοποιός δημιούργησε έναν ήρωα.
Ο κάθε ήρωας ψάχνει τον τόπο του.
Ο κάθε τόπος είναι μια θέση.
Η κάθε θέση είναι ένα θραύσμα.
Ένα θραύσμα από ένα σύνολο.
Διάλεξε το θραύσμα που σου αρέσει.
Dante//Χαρά
Όλα ξεκίνησαν με την ιδέα του Άντελ μου. Πάντα αυτός βάζει τη φωτιά γιατί αν δεν την βγάλει από μέσα του, φοβάμαι μην καεί.
Ποια είναι η θέση σου, Χαρά σε σχέση με το τι είναι Τόπος (συνήθως τέτοιες ερωτήσεις παίζουν στις 3:00 το βράδυ)
Εύκολες απαντήσεις ξεχύθηκαν πρώτες. Έπειτα τα κατακάθια έγιναν η Dante.
Πρώτα ήρθαν τα ποιήματα για τόπους που δεν έχουν μνήμη γιατί ντρεπόντουσαν για αυτά που έγιναν. Με πίκρα όμως όταν έχουν ξεχάσει και εμένα την ίδια, την Dante.

"Ο τόπος μου μνήμη δεν έχει αλλά θέλω να μάθω να υπάρχω μέσα του και να με θυμάται"
"Ο τόπος δεν είναι χώρος. Τόπος είναι η στιγμή. Οι στιγμές. Που υπάρχεις. Εκεί. Τόπος είναι χρόνος. Τόσο αόριστος και πλασματικός. αλλά μόνο εκεί υπάρχεις. Τόπος είμαι εγώ για να χωρέσεις κάπου εσύ."

Μετά ήρθε αυτό που τα ένωνε όλα: η Θάλασσα. Και έτσι, τόπος μου έγινε. Αυτή συμβόλιζε τη Δύναμη να ξεκινάς από την αρχή αφήνοντας ό,τι σε κρατάει πίσω να το θάψει μέσα της και να το μετουσιώσει σε κάτι καινούριο. Γι αυτό στα πρώτα της βήματα η Dante είχε μια μικρή θάλασσα που νίβονταν στην άκρη από το μάτι της (τα εύσημα στον κυρ Κούντερα/ Kundera). Αυτήν έψαχνε και λαχταρούσε.

Κατακάθια- Τόπος Dante/ Χαράς

Μετά από το ταξίδι μου στους παραπάνω τόπους, κατέληξα ότι όλα συγκλίνουν σε ένα και μοναδικό Τόπο: τον Αφαλό. Γιατί, αυτός είναι το πιο σημαντικό σημείο στη ζωή μου: Η πρώτη στιγμή που αποχωρίζεται ο Δημιουργός από το Δημιούργημά του ή το αντίστροφο. Μετά ακολουθούν πολλές παρόμοιες στιγμές όπου ένας Δημιουργός ακουμπάει το Δημιούργημα στην άκρη μιας θάλασσας με την ελαφράδα μιας και μόνο λέξης: Αντίο (η έμπνευση από τον κυρ Μπαρίκκο/ Baricco). 

Μετά ήρθε η Ναριέν (το παιδί μας) για να επιβεβαιώσει όλα τα παραπάνω.
Ρενέ//Ράνια
Ιστόρια θα πει θυμάμαι. Θα πει υπήρξα, έδρασα. Να την αφηγούμαι, δεν φτάνει, να την φτιάχνω πρέπει. Να γίνομαι κομμάτι της και να πλάθω τα γεγονότα εγώ. Να γεννάω νέα ενδεχόμενα, να αναρχεύω την πραγματικότητα για να την ομορφαίνω.

όμορφα τα λόγια μου θαρρώ μα δίχως έργα κενό

Η Ρενέ, αιχμάλωτη σ’ ένα παρόν που έχει καταπιεί κάθε παρελθόν και μέλλον, προσπαθεί να υφάνει τη δικιά της ιστορία. Κι όταν το τώρα γίνεται ασφυκτικό, περνά από την προσπάθεια στην πράξη. Κοντράρεται με τη λήθη, διεκδικεί το δικαίωμα στη μνήμη, προ-σ-καλεί τους γύρω να φτιάξουν μαζί μια καινούργια ιστορία, αγωνίζεται, εκδικείται.

να της μοιάσω, όχι αύριο, σήμερα εαυτέ μου μπορώ;
IRA//Αγγελική
Μια μελωδία, ένας ήχος είναι αρκετός. Αρκετός για να πλημμυρίσεις από συναισθήματα κ "θέλω". Από αναμνήσεις κ μελλοντικούς πόθους.
Είναι προδοσία; Να αναζητάς κάτι άλλο από αυτό που ξέρεις ήδη; Πως να κάνεις ένα βήμα μπροστά όταν έχεις τόσα πράγματα γύρω σου κ μέσα σου που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα, ασφαλή, οικεία;
Πράγματα που προστάτευες τόσο καιρό να τα διατηρήσεις αναλλοίωτα στο χρόνο.
Άλλαξαν όμως. Ή μπορεί να άλλαξες κ εσύ. Ένας βωμός στέκεται μπροστά σου κ έχεις την επιλογή. Θυσιάζεις αυτό που ξέρεις κ βρίσκεις την κάθαρση που αναζητάς ή όχι;
Χρυσάνθη//Αρχοντία
«... σήμερα νοιώθω πολύ κουρασμένη. Δεν θυμάμαι πόσες ημέρες περπατάω. Τα πόδια μου…. τα πόδια μου δεν τα νιώθω. Είναι μακριά ακόμη? Ρωτάω. Μόνη μου συντροφιά, ο ουρανός. Τα αστέρια και το φεγγάρι. Αυτά με οδηγούν. Σήμερα όμως το φεγγάρι είναι θολό. Για μια στιγμή χάνω τον προσανατολισμό μου. Μένω κολλημένη, μην ξέροντας τι να κάνω. Προς τα πού να πάω. Ποιός είναι τελικά ο δρόμος που θα με οδηγήσει εκεί. Στέκομαι. Ένα βήμα μόνο. Έλα μην φοβάσαι. Και αν πέσεις θα είμαι εδώ για να σε κρατήσω. Και θα σου δείξω πάλι τον δρόμο για να συνεχίσεις. Δεν έχω κουράγιο απόψε. Θέλω να βρω ένα μέρος να ξαποστάσω. Πού είναι το φεγγάρι? Άσε με να φύγω. Σκέφτομαι την αγκαλιά σου. Τα χέρια σου στο σώμα μου. τα μάτια σου να με ζεσταίνουν. Ο ουρανός είναι θολός απόψε. Δεν μου αρέσει. Με φοβίζει. Άφησέ με να έρθω μαζί σου…»
Θωμάς//Σήφης
Πριν τρία χρόνια ήρθαν οι αμμάνθρωποι στην πόλη. Ήταν γίγαντες με πελώρια μορφή, δέρμα τραχύ και καρφωμένα πάνω τους φύλλα. Όταν τους αντιμετώπισα, γνώρισα μια κατσαρίδα που είχε αλτσχάιμερ. Μου είπε ότι στους νεκρούς λείπει ο φραπές. Την άκουσα και μου πρότεινε να πάμε στη χώρα του ήλιου. Εκεί και οι δυο μας θα είμαστε γίγαντες, μακριά από τους αμμανθρώπους. Μετά από αυτόν τον εφιάλτη, έφτιαξα τον Θωμά.
Αλίνα//Κεύη
Καλείσαι να δημιουργήσεις ένα χαρακτήρα, ένα πρόσωπο οικείο που είναι μέρος μίας μικρής κοινωνίας. Στην αρχή σου φαίνεται βουνό. Μετά το σκέφτεσαι και το σχεδιάζεις και προσπαθείς να παίξεις “ Α κάτι πάει να γίνει”. Μετά του βρίσκεις όνομα. Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι της Αλίνας.

Μία μάνα που αναζητούσε την αποδοχή από το παιδί της με αποτέλεσμα την καταπίεση που σιγά σιγά την οδήγησε στην τρέλα:

Εκεί που πατώ ,πατάς.
Γιατί κάθε βήμα μου είναι και βήμα σου.
Γιατί είμαστε ένα .
Γιατί ο καθένας θα έπρεπε να έχει αυτόν τον έναν.

Γιατί εγώ είμαι εσύ και εσύ είσαι εγώ.

Μία μάνα που είδε τον τόπο της και την οικογένειά της να χάνονται μέσα σε μία νύχτα και έμεινε μόνη με τις σκέψεις της και τους εφιάλτες της έχοντας χαραγμένη την εικόνα της φωτιάς και της στάχτης στο μυαλό της.:

Βαφτίστηκε η άμμος που πατώ. Γκρίζο το χώμα βαμμένο από το αίμα αυτών που χάθηκαν.

Τόπος σκληρός
Τόπος κρύος
Τόπος δίχως έμπνευση

Μία μάνα που έπαψε να ακούει τους γύρω της και κλείστηκε στον δικό της μικρό τόπο:
“Ξέχασα αυτά που μου θυμίζουν"
Έρση//Βίβιαν
Ο κόσμος της σιωπής, του πριν, του μετά, του πάντα...Ποτέ
του τώρα.Ο χρόνος περνά γρήγορα κι οι στιγμές δεν ήρθαν ή έφυγαν κι αυτές. Τόσο
διαφορετικοί κι όμως τόσο ίδιοι στις αντιδράσεις.  Όποτε χάσεις το δρόμο σου, δες τις στιγμές
που αφήνουν τις πιο γλυκές αναμνήσεις. Σήκωσε το βλέμμα και δες που βρίσκεσαι.
Ζήσε τώρα. Σίγουρα μπορείς να φτιάξεις αυτό που ονειρεύτηκες, υπάρχουν όμορφοι
άνθρωποι γύρω σου. Δε χρειάζεσαι τόπο, μόνο ανθρώπους...Είναι πάντα εκεί, ακόμα
κι αυτοί που έφυγαν.
Μάγια//Ιωάννα
- ΓΙΑΤΙ;

- Επειδή Μπορώ → επειδή ποτέ δε θα στερέψω για εσάς → επειδή από εσάς παίρνω δύναμη → επειδή εσείς με διαλέξατε → επειδή πΆντα θα παίρνω απόφαση → επειδή εγώ έχω την ευθύνη → επειδή είστε δικοί μου → επειδή είμαι δική σας → επειδή πάντα θα Γυρνάτε γύρω από εμένα → επειδή εγώ είμαι ο ΉλΙος → επειδή στο τέλος εγώ θα σας φωτίσω, εγώ θα σας ζεστάνω, εγώ θα σας κάψω! Σσσσσσς... όχι σήμερα. Αύριο...
Σεραφείμ//Άρης
Πως ορίζεται το πρώτο βήμα που πάντα χρειάζεται και συχνά αναβάλλεται?

Ο Σεραφείμ ήταν σίγουρος, η Aisha έπρεπε να επιβιώσει, ο στόχος ήταν ξεκάθαρος. Έκανε το πρώτο βήμα για την επιβίωση του ιδίου και του τόπου του καθώς και το πρώτο βήμα του ρόλου του. Σταμάτησε, δεν του άρεσε το αποτέλεσμα, δεν ήθελε να συνδεθεί με αυτό και έκανε το δεύτερο βήμα φεύγοντας. Δεν βρήκε αυτό που ήθελε και γύρισε κάνοντας το τρίτο του βήμα. Τρία βήματα που δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα έκανε τον έφεραν στον θάνατό του και κοντά στον στόχο του. Η Aisha άρχισε και πάλι να κινείται.

Συχνά, η ύπαρξη στόχου δεσμεύει τα βήματά μας και οι ιδανικές συνθήκες ποτέ δεν εμφανίζονται. Τότε, οποιοδήποτε βήμα μας βγάζει από τον αδράνεια και κυλώντας, ο ίδιος ο στόχος επαναπροσδιορίζεται, αρκεί κάποιος να είναι έτοιμος να δεχτεί τον εαυτό του.

Κάθε στιγμή μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα χρειάζεται μόνο η επιθυμία, η ανάγκη για κίνηση. Το ταξίδι μου στο ρόλο του Σεραφείμ μου επιβεβαίωσε πως η επίτευξη κάποιου αρχικού στόχου είναι μικρότερης σημασίας από ότι η ίδια η κίνηση. Όταν κάθε βήμα είναι μοναδικό και αυτούσιο τότε η κατεύθυνσή του σε σχέση με τον τελικό στόχο έχει μικρότερη σημασία. Αποδεσμεύεσαι από τον μικρόκοσμό σου και τα άγχη επίτευξης που στρεβλώνουν την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου μόνο του αλλά και δίπλα σε άλλους.

Εξάλλου, κανένας τόπος δεν μένει όμορφος για πολύ αν τον κερδίσει η αδράνεια. Πάντα χρειάζεται ένα νέο βήμα ακόμη και εάν ο στόχος δεν έχει βρεθεί.
Ιάκωβος//Γιώργος (Steve)
« -Πόση “ψευδαίσθηση” μπορεί να χωρά σε ένα ουσιαστικό όπως “ζωή”; Πόση “άρνηση” στη λέξη “θάνατος” και πόση “απώθηση” σε ένα ρήμα όπως “προχωράω”; Πότε σκέφτηκα για τελευταία φορά τις λέξεις “αφύπνιση”, “αποδοχή”, “αλήθεια”; Πόσο κοντά στο “ζω” είναι το “επιβιώνω”; Ή μήπως είναι το ίδιο; Κι αν όχι, ποιο είναι το κόστος αν επιλέξω την επιβίωση; Κι οι λέξεις “συμφιλίωση”, “συγχώρεση”; Τι σχέση έχουν με την “επιβίωση”; Ή μήπως έχουν με τη “ζωή”; Πώς μια πληροφορία περνά από τη βραχύχρονη μνήμη και χάνεται κάπου στη μακρόχρονη κάτω από τη λέξη “ζωή”; Ή μήπως κάτω από τη λέξη “επιβίωση”; Η λέξη “σταθερότητα” είναι δίπλα στο λήμμα “βάλτος” ή δίπλα στο “αλλαγή”;…

-Ωωωωω! Κουράστηκα πια! Άλλωστε τα πράγματα δεν είναι ή άσπρο ή μαύρο! Έχουν και τις αποχρώσεις τους.

-Γαμώ την αχρωματοψία μου μέσα!

-Ας είναι! Ό, τι πουν οι περισσότεροι. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν.

-Έτσι δεν είναι Ιάκωβε; »
Πέτρος//Γεράσιμος
Πώς μπορεί κάποιος να πει με σιγουριά ποιος είναι, όταν διαρκώς αλλάζει;
Για να ακούσεις το τραγούδι της άμμου πρέπει να σταθείς ακίνητος. Ο κύκλος της πέτρας και της άμμου είναι αργός. Η πέτρα θρυμματίζεται για να γίνει άμμος. Η άμμος ενώνεται πάλι για να γίνει πέτρα.
Σε όλη την δημιουργική διαδικασία της Aisha έδινα στοιχεία του χαρακτήρα μου στον Πέτρο κι αυτός με μάθαινε κάτι για τον εαυτό μου.
Από πολύ νωρίς τον είχα φανταστεί ως εξερευνητή και ως άνθρωπο που αφουγκράζεται τον κόσμο γύρω του. Ο Πέτρος άλλαξε πολύ για τις ανάγκες της Aisha, αυτά τα δύο στοιχεία όμως διατηρήθηκαν - βαθιά θαμμένα - μέχρι το τέλος.
Κι όταν χρειάστηκε να αναζητήσω τι είναι τόπος, ο Πέτρος με βοήθησε να περάσω την επιφάνεια, να εμβαθύνω και να καταλήξω στο τι είναι τόπος για μένα: η κοινή μας γλώσσα.
Πού συναντιόμαστε; Σε εκείνες τις στιγμές μετά τη δύση του ήλιου, όταν η γη, ο ουρανός και τα αστέρια συνδέονται με έναν μαγικό τρόπο. Την στιγμή που ο ένας ανασαίνει, ενώ ο άλλος οραματίζεται.
ΣημεIωμα σκηνοθΕτη
Πλαίσιο
H pulse διένυσε μια καθοριστική περίοδο: χάσαμε έναν πολύ καλό μας φίλο το Γιώργο Καψάλη από καρκίνο, ενώ την ίδια περίοδο γύρ​ω μας ξεκινούσαν οι εγκυμοσύνες. Λίγο αργότερα η Χαρά, η γυναίκα μου παραλίγο να χάσει τη φωνή της και χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε χειρουργείο..
Την ίδια χρονική περίοδο ο κόσμος στη χώρα μας έχανε ακόμα πιο έντονα την εμπιστοσύνη του στο κράτος και άρχισε να χάνει και το τι είναι αυτό που προσδιορίζει σαν τόπο. Μέσα σε αυτή την περίοδο αρχίσαμε τη δημιουργία ενός έργου που θα το λέγαμε "Φοίνικα". Το θέμα της παράστασης ήταν το δίλημμα: να καίγεσαι για να ξανά γεννιέσαι ή να μένεις σταθερός για να καρποφορείς;. Είχαμε φτιάξει έναν τόπο με στάχυα ώστε μέσα στη πράξη του έργου θα είχαμε τις φλόγες να περιτριγυρίζουν τους ήρωες ενώ ήταν στο τόπο τους.
Οι πρόβες προχωρούσαν και μετά από καιρό οι ηθοποιοί εντός του αυτοσχεδιασμού τους ξεκίναγαν πάντα σε καμένο έδαφος. Σαν να μην τους ένοιαζε να σώσουν τον τόπο τους. Σαν να μην ήταν ποτέ το θέμα τους αυτό.
Χρειάστηκε να αλλάξουμε έργο, να ξεκινήσουμε δηλαδή την ιστορία αφού κάηκε ο Φοίνικας, χωρίς νέα αρχή, χωρίς καμία ελπίδα. Μόνο με μια λέξη: "Aisha".
Aisha στα αραβικά, όπου και η μισή καταγωγή μου, σημαίνει "Αυτή που ζεί" αλλά στα αραβικά έχει έναν άλλο ήχο, πιο δυνατό. Mοιάζει με ένα ηχηρό "εγώ υπάρχω" περισσότερο.
Είπα στους ηθοποιούς ότι δεν είναι πλέον εκτελεστές ενός έργου αλλά ένα σύνολο δημιουργών που έχουν μια αποστολή: Να βρουν ποιος είναι ο τόπος τους.
Ο αυτοσχεδιασμός της Aisha διήρκεσε περίπου έναν χρόνο με συχνές πρόβες μέσα στη βδομάδα. Για μένα, το μεγαλύτερο δώρο που είχα ήταν να βλέπω κάθε φορά ένα ουσιώδες έργο που γεννιέται και πεθαίνει μέσα στη πρόβα. Είχε κάτι το αμιγώς θεατρικό αλλά από την άλλη δήλωνε δυνατά συγκεκριμένες ματαιοδοξίες του τόπου. 
Την ματαιοδοξία των κύκλων της ανθρώπινης πορείας που περνάει από το θάνατο στη ζωή..
Την ματαιοδοξία των δεσμών μεταξύ των κοντινών μας ανθρώπων και ιδιαίτερα αυτό της μητέρας.
Την ματαιοδοξία της αναβλητικότητας, που θεωρώ ότι είναι η μεγαλύτερη μάστιγα της γενιάς μου, βάζοντας και εμένα μέσα σε αυτήν. Εξάλλου έκανα 3 χρόνια να ανεβάσω αυτή τη παράσταση.

Έργο
Το έργο γλεντάει μαζί με τον θάνατο διότι μόνο έτσι μπορείς να τον δεις. Dust to Dust και τίποτα άλλο. Μια γυμνή παράσταση που πάντα σου λέει ότι δεν είναι το θέμα η Aisha και ο μύθος της αλλά οι ηθοποιοί της. Για αυτό στην πορεία του έργου, ανάμεσα από τους ήρωες ξεπροβάλλουν κατά διαστήματα οι ηθοποιοί της παράστασης.
Οι ήρωες της Aisha μαζί με τη μητέρα τους την Μάγια έχουν ένα μυστικό που δεν θα ήθελαν να αποκαλύψουν.
Οι αόρατες κλωστές είναι αυτές που τους κρατάνε κοντά, στη πραγματικότητα και εντελώς ειλικρινά δεν ξέρουμε γιατί. Και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι με κρατάει και εμένα δεσμευμένο με τους κοντινούς μου ανθρώπους. Ίσως δεν θέλω να μάθω.
Η αναβλητικότητα τους περνάει μέσα από τα σποράκια, ή αλλιώς τον ηλιόσπορο, δεν σταματάνε ποτέ στον πρώτο σπόρο αλλά συνεχίζουν. Είναι ένα όμορφο σύμβολο διότι η αναβλητικότητα δεν είναι απαραίτητα κάτι στάσιμο, ίσως μοιάζει περισσότερο με μία συγκεκριμένη ρουτίνα που επιλέγουμε.
Για το πόσο ένοχοι είναι οι ήρωες θα το κρίνεται εσείς, εξ' άλλου αυτός δεν είναι ο δικός σας ρόλος?

Εγώ που είμαι;
Σε αυτή τη παράσταση είμαι ο Αρχιτέκτονας που καταστρέφουν. Ίσως είναι το παρελθόν μου που θέλω να σβήσει και από τα άμορφα θραύσματα που σχεδίασα να ξεκινήσει κάτι νέο. Βλέπω τους ηθοποιούς μου να παίζουν μέσα στα θραύσματα-voronoi, και η εικόνα που κάνω είναι ότι παίζουν με τον σκελετό μου. Αυτόν που φτιάχνω ή αυτόν που θέλω να διαλυθεί.

Τόπος Adel
Ο τόπος μου είναι η φωνή αγάπης στη φωλιά μας, με τη Χαρά μου, την Ναριέν μου και τη Μανίλα μου. 
Η σιωπή είναι για τους σιωπηλούς και εγώ δεν επέλεξα ποτέ να σιωπώ.